| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
چو اسیر دام توام رام توام ای محرم رازم منم آن شمعی که زشب تا به سحر در سوز و گدازم ای فتنه بکش یا بنوازم چو اسیر دام توام رام توام ای محرم رازم منم آن شمعی که زشب تا به سحر در سوز و گدازم ای فتنه بکش یا بنوازم بی گناهم بده پناهم که از موی تو آشفته ترم کن نگاهی به خاک راهی ای سایه لطفت به سرم بی گناهم بده پناهم که از موی تو آشفته ترم کن نگاهی به خاک راهی ای سایه لطفت به سرم چه کنم عشقی غیر از تو نخواهم به خدا محنت ریزد ز نگاهم امیدم کو جدا از او پر پر شده ام خاک زر شده ام آزارم کن چو چشم خود بیمارم کن من ز جفایت دلشادم از غم عشقت خرسندم از همه عالم بگسستم تو که به مهرت پا بندم عشق و امید صفایی ای عشق من چه بلایی کی ز وفا جانب ما باز آیی چو اسیر دام توام رام توام ای محرم رازم منم آن شمعی که زشب تا به سحر در سوز و گدازم ای فتنه بکش یا بنوازم |
||
|
|
|
|
|
بردی از یادم . دادی بر بادم . با یادت شادم دل به تو دادم . در دام افتادم . از غم آزادم دل به تو دادم . فتادم به بند ای گل بر اشک خونینم نخند سوزم از سوز نگاهت هنوز چشم من باشد به راهت هنوز چه شد آنهمه پیمان . که از آن لب خندان بشنیدم و هرگز خبری نشد از آن کی آیی به برم . ای شمع سحرم در بزمم نفسی . بنشین تاج سرم . تا از جان گذرم پا به سرم نه . جان به تنم ده چون به سر آمد . عمر بی ثمرم نشسته بر دل غبار غم . زآنکه من در دیار غم گشته ام غمگسار غم امید اهل وفا تویی . رفته راه خطا تویی آفت جان ما تویی بردی از یادم . دادی بر بادم . با یادت شادم دل به تو دادم . در دام افتادم . از غم آزادم دل به تو دادم . فتادم به بند ای گل بر اشک خونینم نخند سوزم از سوز نگاهت هنوز چشم من باشد به راهت هنوز |
||
|
|
|
|
|
شدخزان گلشن آشنایی.
بازم آتش فشان زدجدایی ازتوندیدم جزبدعهدی وبی وفایی وگل گلشن جوروجفایی روش بختم این است آه ازغمتوومن درمیل چمن من به فراقت ناله کنم تاکی؟ منوچون گل دوره دویدن ها چه بگویم چون کردی بروای عاری زوفاداری که درهوایت شدحیف که همچواشک ازچشم افتادم
|
||
|
|
|
|
|
پلّه پلّه تا ملاقات خدا می روم بی تحمّل سوی عرش کبریا می روم از برکت نور عشق ببین تا کجا، تا کجا ، تا کجا میروم باد صبا که میشود هر نفسش مشکفشان حکایت از عشق کند آورد از دوست نشان عطر گلستان و چمن پر شده در خیال من مستی عارفانهای ست قصهی شور و حال من پله پله تا ملاقات خدا می روم بی تحمل سوی عرش کبریا می روم از برکت نور عشق ببین تا کجا، تا کجا ، تا کجا میروم صفای نیمهشبان عالمی دگر دارد سکوت مطلق شب رازها به بر دارد صفای نیمهشبان عالمی دگر دارد سکوت مطلق شب رازها به بر دارد دلم ز خلوت شب دل نمیکند ، زیرا دعای نیمهشبان بیشتر اثر دارد پلّه پلّه تا ملاقات خدا می روم بی تحمّل سوی عرش کبریا می روم از برکت نور عشق ببین تا کجا، تا کجا ، تا کجا میروم کجا می روم |
||
|
|
|
|
|
دل خرابه چه خرابی جای آبادی نمونده |
||
|
|
|
|
|
با آنكه همچون اشك غم بر خاك ره افتاده ام من با آنكه هر شب ناله ها چون مرغ شب سرداده ام من در سر ندارم هوسي چشمي ندارم به كسي آزاده ام من با آنكه از بي حاصلي سر در گريبانم چو گل شادم كه از روشندلي پاكي ز دامانم چو گل خندان لب و خونين جگر مانند جام باده ام آزاده ام من يارب چو من افتاده اي كو افتاده آزاده ای كو تا رفته از جانم برون سودای هستي آسوده ام آسوده از غوغاي هستي گلبانگ مستي آفرين همچون رهي سرداده ام من مرغ شباهنگم ولي در دام غم افتاده ام من خندان لب و خونين جگر مانند جام باده ام آزاده ام من |
||
|
|
|
|
|
به من گفتی که دل دریا کن |
||
|
|
|
|
|
شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بیجان بود از بهر آن سیمین بر خوشگل از جسم و جان خود بودم غافل می کوشیدم بهرش از جان و دل میبردمش با خود سوی منزل گیسویش از باد و باران گشته آشفته در مویش گویی مروارید غلتان خفته طی شد راه دشوار آخر بر من و یار با بوسهای گرمی به او دادم با لبهای چون قند بر رویم زد لبخند برد آن همه رنج و غم از یادم |
||
|
|
|
|
|
علی ای همای رحمت تو چه آيتی خدا را که به ما سوا فکندی همه سايه ی هما را دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین به علــی شناختم من به خدا قســم خدا مردي مي آيد از تبار نور، از تبار عاشقان و شوريدگان. مردي که محمد (ص) از گل خنده هاي نگاه او نشاط مي يابد و ابوطالب در نيمه شب هاي بيداري دل، با او راز دل مي گويد و فاطمه بنت اسد باغ چشمانش را به روي او مي گشايد تا گل شادماني را آبشار لبخند او شکوفا کند. مردي که طلوع مهرانگيز نگاهش ديگر بار حلاوت وصال و عشق را در چشمه لايزال به جان پاکان مي نوشاند و پياله حيات عاشقان از نگاهش لبريز مي شد. علی، فصيح ترين شعر حيات و زيباترين آواز آفرينش بود...... فرخنده میلاد کعبه زاد حماسه و مهرورزی، مولود کعبه، مولی الموحدین حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام بر ییروان راستین آن حضرت خجسته باد! |
||
|
|
|
|
|
خدایا از من دور نیستی که به دور دستها بنگرم ، از دیده ام نرفته ای که دیدنت را آرزو کنم ، پنهان نبوده ای که برای پیدا کردنت از پای در آیم، با همه ناپیدائی در همه جا پیدائی ، الهی خود را فراموش کرده ام که به یاد تو باشم ، از دیگران گسسته ام که با تو بپیوندم ، تورا در آئینه چشمانم می بینم ، در پرده پندارم ، در جای جای وجودم ، در محراب سینه ام ، در کعبه دلم ، الهی تو در جویبار رگهایم جریان داری ، در همه نفسهایم جاری هستی تو در شگفتیهای وجودم بودنت را به تماشا گذاشته ای ، هرنگاهم تو را آئینه داری می کند و هر طپش دلم تو را فریاد میزند، خدایا ! در کعبه چرا ؟؟!! تو در دیده منی ، سرگشتگی در بادیه ها چرا ؟؟!! تو در دل منی، دربی سوئی ها و بی کرانگی ها چرا ؟؟!! تو در جان منی .
|
||
|
|
|
|
|
جواب هر چي خوبي با سنگ زدن به دل بود حالا ببين كه سنگ هم از كار تو خجل بود بابت كشتن من تو مژدگاني دادي حالا كه من زنده ام بگو چه حالي داري؟ كلاغ چه سر بلنده كنار رو سياهيت كلافه كردي منو با اون غرور كاهيت آخر هر چي بدجنس آخر بد قولايي عمرا نمي رسي تو با اين كارا به جايي ديگه دارم مي سوزم از دست بچه بازيت حالا كي پيدا شده تو رو بكنه راضيت روزاي اول منو چه عاشقونه خواستي مياوردي عشقتو برام بي كم و كاستي اما حالا كه حتي گل واسه تو ميارم ميگي برو يه ذره م حوصلتو ندارم قصه ديگه تموم شد گم شدي راستي راستي منو نميبيني تو بدون تو اينو خواستي |
||
|
|
|
|
|
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ به نام خداى بخشاينده مهربان يا مَنْ اَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ كُلِّ شَرٍّ يا مَنْ يُعْطِى الْكَثيرَ بِالْقَليلِ يا مَنْ يُعْطى مَنْ سَئَلَهُ يا مَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ يَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً اَعْطِنى بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ خَيْرِ الدُّنْيا وَجَميعَ خَيْرِ الاْخِرَةِ وَاصْرِفْ عَنّى بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ شَرِّ الدُّنْيا وَشَرِّ الاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَيْرُ مَنْقُوصٍ ما اَعْطَيْتَ وَ زِِدْنى مِنْ فَضْلِكَ يا كَريمُ يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ يا ذَاالنَّعْماَّءِ وَالْجُودِ يا ذَاالْمَنِّ وَالطَّوْلِ حَرِّمْ شَيْبَتى عَلَى النّار.ِ التماس دعا! |
||
|
|
|
|
|
ای ساربان، ای کاروان!!!، لیلای من کجا میبرید ؟ با بردن لیلای من ، جان و دل مرا میبرید! در بستن پیمان ما، تنها گواه ما شد خدا تا این جهان بر پا بود، این عشق ما بماند به جا ای ساربان کجا میروید ، لیلای من چرا میبرید تمامی دینم به دنیای فانی شراره عشقی که شد زندگانی به یاد یاری خوشا قطره اشکی به سوز عشقی خوشا زندگانی همیشه خدایا محبت دلها به دلها بماند به سان دل ما که لیلی و مجنون فسانه شود حکایت ما ، جاودانه شود تو اکنون ز عشقم گریزانی غمم را ز چشمم نمیخوانی از این غم چه حالم نمیدانی پس از تو نمونم برای خدا تو مرگ دلم را ببین و برو چو طوفان سختی ز شاخه غم گل هستیم را بچین و برو که هستم من آن تک درختی که در پای طوفان نشسته همه شاخه های وجودش ز خشم طبیعت شکسته ای ساربان، ای کاروان لیلای من کجا میبرید با بردن لیلای من جان و دل مرا میبرید
اولین بار این شعرو تو مبایل یه جانباز خسته شنیدم......... وای بر ما!که ما چه ها کردیم؟ ما کاری کردیم که بعضی هاشون حتی کار خودشون رو بردند زیر سوال و خیلی های دیگه مثل اقای....فقط غصه می خورند و از عشق جاودانه سخن می گن! و منتظر رسیدن به معشوق! اونوقت ما نشستیم و داد وفغان که ما عاشقیم!بابا!اگه اونها عاشقند ما هیچی نیستیم! خدایا!طعم واقعی عشق رو به همه ما بچشان! خداییش بیایم به این فکر کنیم که چه کردیم برای اونهایی که تو این نفس کشیدن ما سهم دارند؟!! الان چند در ۱۰۰ اونها تو یک خونه راحت دارند زندگی می کنند؟ یه بار خودمونو بذاریم جای خانواده اون جانبازی که حتی نمی تونه راحت غذا بخوره..... یک بار خودمون رو بذاریم جای خانواده اون جانبازی که نمی تونه راحت نفس بکشه..... یک بار خودمون رو بذاریم جای اون خانواده جانبازی که عاشق خانوادشه ولی وقتی عصبی میشه(موجی میشه)دیگه حتی اون هارو هم نمیشناسه........... یک بار!فقط یک بار بیایم خودمون رو بذاریم جای همسر جانبازی که قطع نخاع شده و نمی تونه بچه دار بشه! وای خدایا!بگذر از ما! و جایی مثل بنیاد شهید و جانبازان فکر می کنید در چه حالی هستند؟! خدایا بگذر از اونها! به اسم اسلام و شهید و جانباز دارند خیلی کارها می کنند! من ادم سیاسی نیستم ولی وقتی میشنوم چه ها کردند و میکنن دادم در میاد! غم خودم یادم میره! می گم من هم ادمم؟!! خدایا!از همه مسئولین و غیر مسئولین که علت حتی یک آه دل یک جانباز و خانوادش هستند بگذر! و در آخر........... اللهم عجل لولیک الفرج! خدایا!زودتر آقا رو بفرست تا عدالت رو اجرا کنه و چهره سیاه اونهایی رو که باید نشون همگان بده و حق مظلومان جهان رو پس بگیرد!
|
||
|
|
|
|
|
عصري است غريب و آسمان دلگير است افسوس براي دل سپردن دير است هر بار بهانه اي گرفتيم و گذشت عيب از من و توست ، عشق بي تقصير است |
||
|
|
|
|
|
خسته خسته ام ... از زمانه از صدایه گریه های بی بهانه خسته خسته ام...از عبور لحظه ها از لحظه های بی تپیش بی ترانه خسته خسته ام... از فراق و انتظار از سکوت هر شب کنج خانه خسته خسته ام...از شنیدن قصه های عاشقانه ازدلدادگیهای صادقانه و رویاهای کودکانه خسته خسته ام...از عشقی که شد همبستر کینه های ابلهانه |
||
|
|
|
|
|
بيهوده به در مي كوبي ، بيهوده!
در خانه كسي نيست .
بارها پنداشتي ، صداي در را نمي شنوند
بعد انديشيدي ، مي شنوند...در را نمي گشايند!
طفلك مهجور ، تو ندانستي ، خانه خالي است؟!
خالي
خالي
...
تو هم از آنهايي
خودت را جدا مكن...
تو هم خانه ات خالي است.
خالي
خالي
...
مي انديشم
قول مي دهم بيانديشم :
از چه خالي شده ام ؟!
از كي ؟!
... |
||
|
|
|
|
|
نه باريدن آسمان
نه وزش بادها
نه رويش گلها
نه بهار
نه پائيز
نه عشق
نه آتش
نه يك پنجره باز
نه بسته
نه دختركي تنها
نه پسركي گرسنه
نه مادري مريض
نه پدري فقير
نه ديگر هيچ...
هيچ...
مرا به نغمه سرايي وا نخواهد داشت.
آنجا كه ديگر تو را
تو را كه نه عشقم بودي و نه دوستم...
تو را كه از من بودي
با من بودي...
اينگونه شكسته ديدم،
قلبم ، به انجمادي هميشگي خاموش شد.
امروز من نه آنم كه مي پنداشتم.
امروزمن روحم .
روح سرگردان روزهاي گذشته .
با آرزوي برخاستن ازيك كابوس.
"اين كابوس ، پايانش مرگ است ." |
||
|
|
|
|
|
يادت هست روزي که دستت را به دستانم دادي و تمام وجودم را آتش زدي؟ آن روز نمي دانستم چرا مي سوزم؟! ولي حالا خوب ميفهمم که دستانت پيام آور آتش دروني ات بودند اکنون نيز دارم مي سوزم؟! ولي نه از گرماي عشق تو از غم نبودنت، از اندوه دوريت !؟ و چه زجر آور است اين سوختن، که حتي دريا دريا آب هم نمي تواند لحظه اي آرامش کند بي تو حتي ديگر ساحل هم پاهاي آتشينم را در خنکاي آ؛وشش نمي گيرد !؟ انگار او هم به دوتايي بودن رده پاها عادت کرده و حالا رد پاي تنهاي من برايش غريبه است .................................................. |
||
|
|
|
|
|
حس عجیب عمیقی ست چیزی به گنگی پچ پچه ای در همهمه ی فریادهای شکست موج بر سنگ چیزی به عمق اقیانوس به آرامی یک روز آفتابی قشنگ دراز کشیده روی شن های سفید ساحل حس ملیح قشنگی است مثل پیچش پیچکی است بر سراپای وجودم مثل جوانه زدن گندم های شب عید جوانه می زند گیاه درونم مثل سر بر آوردن گل از خاک گل می کند انگار از برهوت جانم مثل شکفتن غنچه ای می شکوفم از ژرفای وجود در آستانه ی تولدم انگار هر لحظه ای هزار بار متولد می شوم حسی عجیب پر ز ترنّم هر چند مقارن تردید امان... امان ز بیم و امید! دلم سرود بلبل وترنم باران و فال حافظ می خواهد چشم هایت را ببند تا دلم از پی شیطنت چشم هایت گم نشود بخوان برای دلم بخوان برای تک درخت یاسی که سرک کشیده کنون از کوچه باغ احساسم تو و من، سرود بلبل و ترنم باران و ترانه ی پر سرود بهاران حافظ و تک درخت یاس و کوچه باغ پر از احساس و شکوفه های سرمست گیلاس مست می شوم گیج می روم دارم چَرت وپَرت می گویم چشم هایم را می بندم تو بخوان... صدای تو می پیچد در کوچه های درونم که می خوانی تفال حافظ را و دل من پروانه می شود "... گریه ی شام و سحر شکرکه ضایع نگشت قطره ی باران ما گوهر یکدانه شد... منزل حافظ کنون بارگه پادشاست دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد" |
||
|
|
|
|
|
پابلو نرودا :
آن دم که زندگی بر ما دشوار می شود
شیخ ابوسعید ابوالخیر :
|
||
|
|
درباره |
|
|
در نظر بازی ما بی خبران حیرانند
مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار ور نه مستوری و مستی همه کس نتوانند گر به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
آذر 1388 آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 مهر 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 |
||
|
|
پیوندها |
|
|
پیروزه خاله جوجو(رقص قلم) قرباني ? |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM ابتدا نيت كنيد سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد .::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.
|
||
